Dijital İzolasyon

Günün ilk ışıkları penceremizden içeri süzülmeden önce, avuçlarımızın arasında parıldayan cam parçalarına dokunuyoruz. Bu parlak yüzeyler bizi dünyanın öbür ucundaki bir sesle buluşturduğumuz vaadiyle kandırırken, en yakınımızdaki tenin sıcaklığından her geçen saniye biraz daha uzaklaştırıyor. Dijital izolasyon, sesin var ama yankının olmadığı, kalabalıkların içinde yaşanan sessiz bir tenhalıktır.

Soyut birer silüete dönüştüğümüz bu sanal evrende, ruhlarımız görünmez duvarların ardına hapsoluyor. Gerçek dünyanın kaotik ama sahici dokusundan kaçıp sığındığımız bu pikselli sığınaklar, aslında yalnızlığımızı paylaştığımız değil, onu katlayarak büyüttüğümüz birer hapishaneye dönüşüyor. İnsan, kendi elleriyle ördüğü bu dijital kafesin içinde, özgürleştiğini zannederken özüne yabancılaşıyor.

“Ağlar kuruldukça insanlar özgürleştiğini sandı; oysa her kablo, ruhumuzu biraz daha görünmez bir prangayla zamana bağladı.” diyor Ahmet Ümit Bu durum, bireyin kendi gölgesinden bile kaçma çabasının en modern ve en acımasız halidir. Yüzleşmekten korktuğumuz içsel boşluklarımızı, ekranlarda kaydırdığımız sonsuz akışlarla, beğenilerle ve sahte onaylarla doldurmaya çalışıyoruz. Her bildirim sesi, beyne salınan geçici bir dopamin dalgasıyla uyuşmamızı sağlarken, derinlerdeki o kronik yalnızlık hissini daha da kalıcı kılıyor.

Bu kopuş, toplumsal bağların yavaşça erimesine ve atomize olmuş bireylerin türemesine yol açıyor. Artık aynı sofrayı paylaşan insanların gözleri birbirinde değil, ellerindeki küçük ekranların yaydığı soğuk mavi ışıkta kilitli. Komşuluk, mahalle kültürü ve sokaklardaki o coşkulu insan dokusu yerini, coğrafi olarak yakın ama ruhsal olarak galaksiler kadar uzak yabancılara bırakıyor. “Modern insan, sokağa çıktığında bile cebinde taşıdığı o devasa kalabalığın içinde, tarihin gördüğü en yalnız ada haline geldi.” diyor İhsan Oktay Anar

Dijital  izolasyon , ruhun tenle olan kadim bağını koparan modern bir ameliyat gibidir. Göz göze gelmeden, dokunmadan, sadece klavye tuşlarının çıkardığı mekanik takırtılarla kurulan ilişkiler, insanı ruhsuz birer tüketim nesnesine dönüştürüyor. Sevgiler bile karakter sınırlarına sığdırılacak kadar küçülürken, acılar da ancak bir emojinin arkasına saklanabilecek kadar basitleştiriliyor.

Günün sonunda, piksellerin arkasındaki o devasa yalnızlıkla baş başa kaldığımızda, ürettiğimiz binlerce dijital karakterin hiçbirinin bizim yerimize ağlayamayacağını fark ediyoruz. Ekran karardığında yansımamızda gördüğümüz o yorgun yüz, aslında kaybettiğimiz insanlığımızın sessiz birer çığlığıdır. Bağlandıkça kopuyor, paylaştıkça eksiliyoruz. “Yalnızlık artık dağ başında ya da ıssız bir odada çekilen değil, milyonların gözü önünde, binlerce beğeniye rağmen damarlarda hissedilen en kalabalık sızıdır.” diye ekliyor Elif Şafak.

Teknolojinin sunduğu bu devasa illüzyon, bizi birbirimize bağladığını iddia ederken aslında modern çağın en büyük soykırımını ruhlarımız üzerinde gerçekleştiriyor. Dokunmanın kudsiyetini, susmanın asaletini ve göz göze gelmenin o eşsiz lütfunu unuttuk. Dijital çağın kurbanları olarak, kendi ellerimizle kazdığımız bu sanal kuyunun dibinde, birbirimize uzaktan el sallıyoruz.

Yapmamız gereken en cesur eylem, o ekranları karartmak, parmaklarımızı bu soğuk camlardan çekmek ve dünyanın o kırılgan, pürüzlü ama gerçek yüzüyle yeniden kucaklaşmaktır. Çünkü insan, ancak bir başka insanın gözündeki gerçeği gördüğünde yeniden insan olur. İzolasyonun o keskin buzlarını kırmanın tek yolu, dijital kablolardan vazgeçip yeniden kalbin o sıcak ve zahmetli topraklarına dönmektir.