Ergenlik: Çocuğun Değil, Ebeveynin de Süreci

Çocuğunuz bir gün artık ne giyeceğine, kimlerle arkadaşlık edeceğine, nasıl bir hayat istediğine kendisinin karar vermek istediğini söylediğinde ne yaparsınız?

Çocuk bir anda kontrol edebileceğiniz, yemeğine karar verdiğiniz, giydiklerini seçtiğiniz , arkadaşlarını belirleyebileceğiniz biri olmanın çok dışındadır. Yani artık çocuk için ergenlik dönemi başlamıştır aile için ise çocuk halla onun çocuğudur.

Bu durumda ebeveyn çocuğun artık büyümeye başladığını fark eder fakat çoğu zaman bunu kabul etmek istemeyebilir. Kabul etmek istememe sebepleri arasında ise gösterilebilecek maddeler öncelikle olarak çocuğun bir birey olarak kendi kararlarını verme isteğinin kendi hayat dinamikleri ile uyuşmayacağı düşüncesidir. Dini açıdan bakıldığında muhafazakar bir ailenin çocuğu daha seküler yada seküler ailenin çocuğu daha muhafazakar bir tutum sergilemek istediğinde dirençle karşılaşabilir. Çocuğun sevdiği müziklerin dili değişebilir. Çocuğun yemek yemeye dair kararı değişebilir. Pek çok farklılık ortaya çıkabilir bu farklılık ise direnç oluşturmaya yatkındır.

Bazen ebeveyn, gösterdiği direncin çocuğu koruduğuna veya doğru olanı yaptığına daha fazla inanabilir. Çocuk ise karşılaştığı direnci kendine saygısızlık hatta kısıtlanma olarak algılayabilir.

Ergen ailenin tepki gösterdiği davranışları ve inançları sergilemekten vazgeçmez, fakat aileye davranışlarını hatta yaşantısını göstermekten vazgeçebilir. Ailenin ergeni kabul ettiğini göstermeyen tutumu ergenin evden uzaklaşmasına ve dışarı ile olan bağlarının güçlenmesine sebep olabilir fakat başka davranışlarda geliştirebilir.

Bu durumda aile sevgi bağının da zayıflamış olmasını göze alır. Sevgi bağını zedelemeden aile içi soğumalar yaşanmadan bu süreç nasıl ilerletilebilir ?

Çocuğun davranışlarını kabul etmek ve ona güvenli sınırlar çizebilmek, çocuğu dinlemek ona anlaşıldığını hissettirmek ile birlikte gerçekleşir. Bunun yanı sıra öfke dolu, suçlayıcı bir iletişim dili çocuğu ebeveyne yakınlaştırmadığı gibi çocuğun dilininde öfkeli ve suçlayıcı olmasına sebep verebilmektedir.

Buradan anlaşılacağı üzere özellikle ergenlik döneminde çocuklar ebeveynlerinden öğrendiklerini yansıtmak konusunda ustalaşırlar. Hatta onlardan kendilerince kendilerini korumak için savunma hattı oluşturmakta da gelişmiş oldukları görülür.

Ergen, kendisini kabul görmüyor hissettiğinde aileden duygusal olarak uzaklaşabilir ve farklı yollarla tepki verebilir. Ergenin verdiği tepkiler  aile içi iletişimin agresifleşmesine ve bağların zedelenmesine yol açabilmektedir.

Açıkça anlaşılmaktadır ki ebeveynler için doğru/yanlış davranış tutumundan ziyade çocuklarının davranışlarını kabul edebilmek onları hataları ile karşılaştıklarında onları anlamaya çalışmak, her koşulda onları sevdiklerini ve seveceklerini hatırlatmak aileleri bir arada tutmak konusunda daha etkili olabilmektedir.

Aynı zamanda ve en önemlisi olarak ise çocukları güvende tutabilmekte..

Psk.Dan.Rüveyda Gül