Zaman Gerçekten de İnsanları Değiştiriyor mu?

Zaman ilerledikçe insanın medenileşeceğine dair inanç güçlenecekti.

Yüzyıllar içerisinde geriye dönüp bakıldığında, ülkelerin savaşmadığı, insanların hayatları için mücadele etmediği bir zaman bulmak mümkün olmuyor.

Bir önceki yüzyılda savaşlarda açılan yaralar ve bu yaraların kapatılması için verilen mücadeleler vardı. Şimdi de yine ülkelerde savaşlar, bu savaşları finanse etmek için çalışan insanlar ve saldırıya uğrayan toplumların çaresizliğine şahit oluyoruz.

İnsanlığın var oluşundan bu yana medenileştiğine dair izler görme umuduyla yaşasak da genel olarak çok büyük hayal kırıklıklarının varlığı daha kesin.

Başkalarına zarar vermeden, kendi düzeninde, doğa ve hayvanlarla uyum içerisinde yaşamak insanlar için anlaşılan o ki çokça zor.

İlkel davranışlar sergileyen insanlar hâlâ iletişim kurarak sorunlarını çözememekte, hatta sorun çıkarmak için mücadele etmekte.

Toplum olarak yaşayabilmek için oluşturulan ahlaki kurallar, adli kurallar ve emniyet için konulan kurallar ne yazık ki toplumu düzen içerisinde tutmaya yetmiyor.

Anlaşılan o ki yaptırımlar olsa da olmasa da insanların kendi iç ahlak yasalarının ilkelliği, onları toplum yaşamına uygun olmayan kişiler olarak damgalamaya devam ediyor.

Zarar vermeden yaşamak, başka insanlara saygı duymak ve bütün hakların yalnızca kendisine ait olmadığını anlamak için insanın kaç yüzyıl daha geçirmesi gerektiği ise kocaman bir muallak.

Bir yandan toplumu hiç durmadan eğiten, yasalarla korumaya çalışanlar; diğer yandan bütün taşkınlığıyla mızrak savaşlarına dönmek isteyenler…

Sadece kendi toplumumuzun değil, bütün dünya toplumlarının en ilkel dönemlerdeki kabile yaşantılarını sürdürmeye devam ettiğini görmek için geriye dönüp şöyle bir bakmak yeterli olacaktır.

Bu soyut çıkarım, uzun vadede kişilerin yalnızca kendi yaşadıkları zamanı daha az suçlamalarına ve olumsuz olaylara dair tepkilerini daha az içselleştirmelerine yardımcı olacak mıdır?